• Hans van der Meulen

Klimpensioen nog niet in zicht voor 64-jarige Hans van der Meulen

MAARSBERGEN Mount Everest, K2, Gasherbrum 2. Bergbeklimmer Hans van der Meulen (64) heeft de hoogste toppen van de wereld gezien. Heel trots is de inwoner van Maarsbergen daar niet op. ,,Ik heb toevallig het goede genenpakket."

Jurgen van Teeffelen

Een standaard kantoorbaan staat er niet op. Hans van der Meulen heeft een uitgeprint cv op de keukentafel in zijn huis in Maarsbergen neergelegd. Geboren: 1953 in Emmen. Burgerlijke staat: ongehuwd. Na een verblijf van vijftien jaar in de Franse Alpen streek Van der Meulen in 1998 neer op de Utrechtse Heuvelrug. Puur toeval want eigenlijk wilde hij een camping in Overijssel beginnen. In Maarsbergen kon Van der Meulen echter aan de slag bij een pas aangekocht bedrijf in instant voeding voor buitensporters. En daar had de fervent liefhebber van 'the outdoors' ook wel wat mee.

 

EXPEDITIES Want sporten zit Van der Meulen in zijn bloed. ,,Ik kan niet zonder bewegen. Als ik niet sport, dan ga ik somberen", luidt zijn verklaring. Onder het kopje 'opleiding' vermeldt zijn cv een keur aan interesses: Van der Meulen is CIOS-sportleider, tennisleraar, atletiektrainer, skileraar, windsurfinstructeur én berginstructeur.

Vooral het laatste kreeg de overhand in zijn leven: Van der Meulen heeft een tiental expedities naar de hoogste toppen op de wereld achter de rug. Het haalt de topsporter in hem naar boven, verklaart hij. ,,Ik wil grenzen opzoeken. En die liggen letterlijk ver weg als je de bergen in gaat."

Een missie, zo wil hij het echter niet noemen. ,,Het is gewoon zo gelopen, ik had ook een andere richting kunnen inslaan. Ik heb in Frankrijk acht jaar met mijn toenmalige vrouw samengewoond. Had dat langer standgehouden, dan had ik wellicht iets anders gedaan."

Naast het cv ligt een fotoboek van zijn laatste expeditie. Met twee anderen bereikte Van der Meulen op 29 december vorig jaar de top van de Aconcagua, de hoogste berg van het zuidelijk halfrond. Op één van de foto's staat een close-up van Van der Meulens gezicht: ingepakt onder een dikke capuchon, zichtbaar vermoeid en met een baard van een paar weken, maar duidelijk herkenbaar aan zijn stralende pretogen.

 

EVEREST Aan de keukenmuur hangt een fotopanorama van de Mount Everest. Na twee eerdere pogingen bereikte Van der Meulen in 2002 de heilige graal voor bergbeklimmers. Op zijn website schrijft hij over deze ervaring: ,,Met hartslag 160 strompel ik naar het allerhoogste punt en ontdek vaag wat gebedsvlaggenslierten, wapperend in de wind. Ik sta op de hoogste top van de wereld! Echt euforisch voel ik me niet trouwens, er is niets te zien hier in de mist en ik voel me koud en verlaten."

 

Vijftien jaar later is Van der Meulen er nog steeds vrij nuchter onder. ,,Nee, heel trots ben ik er niet op dat ik bovenop de Everest heb gestaan. Of op de K2 en die andere 8000 plussers. Ik heb toevallig het goede genenpakket, kan goed omgaan met weinig drinken en met weinig zuurstof." Dat laatste stipt Van der Meulen graag aan want hij haalde de top van de Everest en de K2 zónder extra zuurstof. En Van der Meulen deed dat met een reden: hij vindt het gebruik van zuurstof niet stroken met de bergklimsport en vergelijkt het met het gebruik van doping en andere ongeoorloofde hulpmiddelen. ,,Alsof je aan een wielerwedstrijd op een e-bike meedoet."

 

WIKIPEDIA Van der Meulen is daarmee de eerste Nederlander die zonder extra zuurstof bovenop de Mount Everest stond, ware het niet dat het harde bewijs daarvoor ontbreekt. ,,Ik heb mijn wanten niet uit durven doen om een foto te maken. En ik heb niks achtergelaten." Zijn maatje die net vóór de top afhaakte, twijfelt niet over Van der Meulens volbrenging in 2002. En de meeste insiders ook niet, blijkt uit de Wikipedia pagina die de records vermeldt van alle landgenoten die de Everest hebben bedwongen. Maar toen de Wikipedia pagina 'Hans van der Meulen' met deze prestatie op het internet verscheen, werd die toch verwijderd. Daar baalt Van der Meulen van. Niet omdat hij zo'n enorm ego heeft zoals zoveel van zijn (oud-)collega bergbeklimmers. Nee, hij heeft een bijdrage geleverd aan de historie van de Nederlandse bergsport, Van der Meulen was één van de pioniers: dáár wil hij erkenning voor.

 

Van der Meulen gaat ervan uit dat het nog wel goed komt met Wikipedia; voor nu moet de verslaggever het doen met zijn uitgeprinte cv. En die blijkt nog niet af te zijn. Want voor de komende jaren staan de Khan Tengri en de Pobeda Peak in Kirgizië op het programma. Wanneer Van der Meulen die twee reuzen van boven de 7000 meter heeft bedwongen, mag hij de 'Snow Leopard' oorkonde van de Russische Bergsportfederatie in ontvangst nemen. De oudste bergbeklimmer van Nederland gaat voorlopig niet achter de geraniums zitten, dat moge duidelijk zijn.