'Mien van Bree is gewoon vergeten'

DRIEBERGEN Afgelopen week verscheen het boek 'Mien. Een vergeten geschiedenis', geschreven door Driebergenaar Mariska Tjoelker, over een wielrenster die haar tijd ver vooruit was.

Victor Schutijser

,,Het schrijven deed ik naast mijn werk als freelance journalist en schrijver. Ruim drie jaar lang heb ik een of twee dagen in de week aan dit project gewerkt", vertelt Mariska Tjoelker, die nu anderhalf jaar in Driebergen woont. ,,In die anderhalf jaar heb ik het grootste deel van het boek geschreven. Daarvoor deed ik vooral heel veel onderzoek, voor een groot deel in België."

,,Mien fietste wedstrijden in de jaren 30, dat mocht in Nederland niet. Een vrouw op een racefiets kon echt niet. Ze werd uitgescholden en uitgelachen. In België waren ze daar wat verder mee, daar werden wielrenwedstrijden gehouden en internationale kampioenschappen. Alle informatie over die wedstrijden heb ik in België moeten opzoeken", vertelt Tjoelker. ,,Ook in België was vrouwensport nog best een lastig onderwerp. Er kwamen ontzettend veel toeschouwers op af, maar er was ook een grote groep mensen die vrouwensport net zo afkeurde als hier in Nederland. Daarom kreeg het gewoon minder aandacht dan de herenwielrenners", legt Tjoelker uit.

TRAGISCH ,,Het verhaal van Mien is heel erg onbekend, niemand kende haar. Toen ik op haar verhaal stuitte zo'n dikke drie jaar geleden, kende ik haar ook niet. Ik ben verder gaan zoeken. Het bleek toen dat ze een heel tragisch leven heeft gehad. Ze heeft nooit de erkenning gehad die ze wel enorm verdiende", vertelt Tjoelker over de aanleiding voor het schrijven van haar boek.

,,Mien was jong en gaf hart en ziel aan haar sport. Op haar 19e werd ze voor het eerst Nederlands kampioene in België. Vier jaar later werd ze wereldkampioene, bijna niemand schreef daar toen over, laat staan later", vertelt de Driebergenaar onbegrijpend. "Ze is gewoon vergeten", concludeert ze.

STOER WIJF ,,Ze lapte alle conventies van die tijd aan haar laars. Dan ben je toch een ongelofelijk stoer wijf. Dat is nooit gezien. Ik hoop gewoon heel erg dat dit boek daar alsnog verandering in brengt. Dat ze alsnog een beetje de erkenning krijgt die ze toch echt wel verdient", hoopt Tjoelker. ,,Vooral ook omdat Miens leven zo tragisch is geëindigd. Na een periode van haar leven, waar ze met hart en ziel voor de vrouwensport ging, heeft ze zich weer geconformeerd naar wat hoorde voor vrouwen in die tijd. Ze ging haar ernstig zieke moeder verzorgen. Daar werd ze niet gelukkig van. Daar werd ze zelfs doodongelukkig van", concludeert Tjoelker.

JACQUES BAAS ,,Als je in je eentje zit te werken, loop je af en toe vast. Ik had al snel gezien dat je bij Jacques Baas een brasserietje hebt en ik dacht dat is een relaxt plekje om te gaan zitten werken. Even een andere omgeving, lekker met een broodje erbij en alle paperassen op tafel."

,,Het leven van Mien is in feite de rode draad van het boek, daarnaast behandelt het boek ook hoe vrouwensport zich heeft ontwikkeld. En hoe daarnaar gekeken wordt en hoe erover wordt geschreven in de pers. Dat is echt heel naar, daar krijg je echt jeuk van", legt Tjoelker uit.

,,Marianne Vos heeft het al gelezen. Ze heeft me al verteld wat ze er van vond, een heel mooi boek. Ze vond het ten dele wel confronterend, omdat er relatief weinig veranderd is met hoe er naar vrouwenwielersport wordt gekeken. Er wordt wel beter naar gekeken, maar het is qua aandacht heel summier als je het vergelijkt met de mannen. Marianne krijgt vandaag het eerste exemplaar", vertelt Tjoelker trots. Het boek ligt vanaf vandaag in de boekhandel.