• Jurgen van Teeffelen

Driebergse sportclubs hebben gemengde gevoelens over kunstgras

DRIEBERGEN De bal rolt anders, je krijgt er blessures van en nu weer die korrels. In de voetballerij geeft kunstgras een hoop gedoe. Maar hockeyers hoor je er niet over. Hoe ervaren FC Driebergen en Shinty hun kunstgras?

Jurgen van Teeffelen

Mister FC Driebergen' Hans van Vugt staat op veld 4 -eentje met natuurgras- wanneer ik hem bel. ,,Ik wilde net de lijnen gaan kalken", licht hij toe. Hij noemt zichzelf een ouderwetse grasvreter en is blij dat er naast de huidige drie kunstgrasvelden ook nog echt gras op de club. Maar ook van Vugt moet met zijn tijd mee. ,,De jeugd weet niet beter, over tien jaar zul je de discussie over kunstgras niet meer horen."

 

DELEGATIE In 2006 kwamen op de voetbalclub de eerste twee kunstgrasvelden te liggen. Dat was nieuws want er waren nog maar weinig Nederlandse clubs die het hadden. Om zich goed voor te lichten ging een grote delegatie vanuit de regio daarom op 'excursie'. Van Vugt: ,,We gingen met de bus, zo'n 25 man totaal. Ik namens CDN, Harry Storm namens Dalto (CDN en Dalto fuseerden in 2011 tot FC Driebergen), DVSA was erbij en veel lui van de gemeente. En een keeper en een veldspeler natuurlijk, om het kunstgras overal uit te proberen."

Het meest gecharmeerd was de delegatie van het veld dat bij de KNVB lag, maar dat bleek veel te duur. Goede tweede werd het kunstgras bij Ameide. De gemeente schreef een aanbesteding uit en Arcadis kreeg de eer -en het geld- om de eerste kunstgrasvelden in de gemeente aan te leggen.

 

GEEN SUCCES Tien jaar later constateert van Vugt dat het kunstgras van toen geen succes werd. Het probleem? De kunststof sprieten bleven na de aanleg niet omhoog staan. ,,Arcadis kon niet hetzelfde materiaal leveren. Ze kwamen met iets dat ze zelf nog een pilot noemden", licht hij toe.

Het gevolg: een gladde ondergrond waarop het lastig voetballen is. En een harde ondergrond die tot meer blessures leidt. Met name de oudere jeugd klaagt veelvuldig over rugpijn, geeft van Vugt aan. Hoewel FC Driebergen recent met de KNVB in conclaaf gegaan is om te kijken welke oefeningen de blessurelast kunnen verminderen, is het leed al geschied: de jongens onder 16 en 17 willen niet meer op het oude kunstgras spelen.

 

GEMALEN AUTOBAND Op het hoofdveld willen ze daarentegen wel voetballen. Daar ligt sinds vorig seizoen ook kunstgras. Van een nieuwer materiaal dan wel. Met sprieten die omhoog staan. Een heerlijke voetbalmat volgens de kenners.

Maar wel eentje waar het zogenaamde SBR-granulaat over uitgestrooid is. Korreltjes van gemalen autoband, waar sinds Zembla's uitzending zoveel over te doen is. Die liggen weer niet op het oudere kunstgras. Een geluk bij een ongeluk blijkt. Van Vugt: ,,Tijdens de aanleg van het kunstgras in 2006 kwam de KNVB met een waarschuwing om het rubbergranulaat niet te gebruiken."

Tien jaar terug lagen de korrels van gemalen autoband dus ook al onder vuur, blijkt uit van Vugts verhaal. ,,Omdat het nieuwe seizoen voor de deur stond, kozen we toen snel voor korreltjes van kunststof die DSM maakte. Die waren wel een stuk duurder", vervolgt van Vugt. Hij vertelt dat twee maanden later de KNVB zijn waarschuwing weer introk en de rubberkorrels van gemalen autoband 'veilig' verklaarde.

Uit die ervaring van toen denkt van Vugt dat de huidige zorgen over de veiligheid van het rubbergranulaat ook dit keer zullen overwaaien. En met hem de grote meerderheid van de club. Want slechts één pupillenteam laat momenteel het hoofdveld met de verdachte korrels links liggen, laat hij weten.

 

GEJUICH Bij Shinty krijg ik een enthousiaste Rob de Vries, bestuurslid accommodatie, aan de lijn. ,,Kunstgras? Geweldig!" Op de hockeyclub werd al net na de eeuwwisseling het eerste kunstgrasveld aangelegd en dat werd volgens de Vries met gejuich ontvangen. ,,Er hoefden geen wedstrijden meer afgelast te worden vanwege een onbespeelbaar veld en het snellere kunstgras maakte de sport attractiever en uitdagender", licht de Vries toe.

Het kunstgras van toen was ingestrooid met zand: schaafwonden na een glijpartij over het schurende zand werden graag voor lief genomen. Dat is inmiddels wel wat veranderd want de Shintyleden zijn sinds dit seizoen verwend geraakt met het summum van kunstgras voor hockeyers: het waterveld. Korte kunststofsprietjes als ondergrond met daarop een dun laagje water dat zorgt voor een veld zo glad als een biljartlaken waar de hockeybal razendsnel overheen raast. De Vries: ,,Iedereen wil daar nu op spelen en gaat klagen over het zandveld waarvan we er nog één hebben liggen."

 

Natuurgras ligt er allang niet meer op Shinty. ,,Dat is bijna uitgestorven op de hockeyvelden in Nederland", zegt een lachende de Vries. Waarom zoveel voetballers het dan nog koesteren? De Vries denkt het te weten: ,,De voetballerij is gewoon een stuk conservatiever dan het hockey. Dat zie je aan alles: er is amper vernieuwing in de regels, de videoscheidsrechter laat lang op zich wachten. Dan is het niet raar dat een innovatie als kunstgras niet snel geaccepteerd wordt."