Bibliotheek

Ik ben nog steeds lid van de bieb in Rotterdam. Dat is helemaal niet handig, maar ik kan maar moeilijk afscheid nemen.

Alles hebben ze er, het nieuwste van het nieuwste en boeken zo oud dat ze nergens nog te vinden zijn. En ze hebben nog veel meer. Ik neem je even mee, misschien dat je dan snapt waarom ik 'm nog niet loslaat.

De bibliotheek in Rotterdam is een wereld op zich. Je kunt er ontbijten, lunchen, dineren en naar het theater. In de grote hal waar je binnenkomt is er altijd wel een tentoonstelling. Hier lever je je boeken in en registreer je wat je meeneemt. Links in de hoek is op de grond een groot schaakbord geschilderd waar schaakstukken op staan zo groot als peuters. Het zijn altijd mannen die daar schaken; ze lopen om het veld heen, denken na en slepen dan zo'n groot schaakstuk naar een nieuwe positie. Op de banken eromheen kijken andere mannen mee, instemmend knikkend en overleggend. Kinderen rennen er dwars doorheen, langs de paarden en pionnen.

Op de eerste verdieping is de leeszaal met kranten in alle talen die in Rotterdam worden gesproken. Er zitten altijd veel mensen, maar het is er altijd rustig. Net als in de rest van de bieb: overal mensen en altijd een fijne sfeer.

Verder omhoog, met de roltrappen die langs de glazen wand omhoog glijden. Die glazen wand geeft uitzicht op het stadscentrum met de Laurenskerk en de Markthal. Op alle verdiepingen staan tussen de boeken bureaus en stoelen waar jongeren hun huiswerk zitten te doen. Onderuitgezakt, of juist alert en geconcentreerd, alleen of samen met klasgenoten, met hoofddoek, zonder hoofddoek. Op de vierde verdieping geen boeken maar muziek, oefenruimtes en een levensgroot prikbord waar muzikanten en hun bands elkaar vinden. In de geluiddichte oefenruimtes staan piano's en drumstellen, leef je uit.

We gaan nog even naar de bovenste verdieping, waar op het raam een mooie spreuk geschilderd is: 'Als dit Narvik was, zou ik beter kijken.' De hele skyline van de stad ligt voor je open en bij helder weer kun je de havens zien.

Je snapt het misschien, ik kom er nog altijd graag, die bibliotheek is een plek van openheid en verbinding. Het leeft er, er gebeurt altijd wat en iedereen mag erbij.

En ik weet het, elke bibliotheek is een groot goed, maar de bibliotheek in Amerongen voelt voor mij als ex-Rotterdammer toch een beetje karig. Klein, stil, leeg. Staan ze in Rotterdam voor openingstijd al te dringen, hier zie ik nooit iemand. Maar ik geef het een kans. Ik hoorde dat ik met mijn Rotterdamse pas ook hier mocht kon lenen. Ik bleek de eerste gastgebruiker en het systeem sloeg op tilt toen we het probeerden. De bibliotheekmevrouw sloeg gelukkig niet op tilt, zij gaf me het boek gewoon mee, in alle vertrouwen.

Dat zouden ze in Rotterdam dan weer nooit doen.

Trea van Vliet

treavanvliet@gmail.com

Van Rotterdam naar Amerongen: Trea van Vliet verhuisde onlangs naar dit stukje Nederland en doet in columns verslag van deze verandering.