• Jurgen van Teeffelen

Rob Barel: Man van ijzer

OVERBERG Wereld-, Europees en Nederlands kampioen: triatleet Rob Barel was het allemaal, vaak zelfs meer dan één keer. Momenteel is de bijna 60-jarige Overberger zich aan het voorbereiden op zijn tiende Ironman op Hawaii.

Jurgen van Teeffelen

Ach, als andere mensen hun favoriete schilderij in huis ophangen, waarom zou ik dat dan niet met mijn eerste wielrenfiets doen?", moet Rob Barel gedacht hebben. Want als deze fiets er niet geweest was, was zijn leven misschien wel heel anders verlopen. Dan werkte hij wellicht nog steeds als bioloog in Wageningen.

Het was deze fiets die hem in aanraking bracht met de sport die hem zoveel mooie successen opleverde: de triatlon, die wonderlijke combinatie van zwemmen, wielrennen en hardlopen. Toen hij laatst bij zijn zus in de schuur de fiets half weggestopt zag staan, vroeg Barel of hij deze wéér van haar mocht lenen. Net als in 1982, toen hij op 24-jarige leeftijd zich had ingeschreven voor een studentenwedstrijdje rondom de Bosbaan in Amsterdam.

TALENT Barel was van huis uit een zwemmer die in tegenstelling tot zijn clubgenoten óók de looptrainingen leuk vond. Het wielrennen was hem echter vreemd; hij had niet eens een racefiets. Zijn zus gelukkig wel. Barel bleek talent te hebben. Hij won afgetekend, met dank aan de racefiets van zijn zus. Reden genoeg om die fiets (stalen frame van een onbekend merk, versnellingshendeltjes op de onderbuis) nu in de woonkamer van zijn huis in Overberg op te hangen. Gemonteerd aan -hoe toepasselijk- een triatlon opzetstuur, want zo'n mooi kunstwerk hang je natuurlijk niet aan een haakje van de IKEA.

WERELDKAMPIOEN Herinneringen aan andere wedstrijden -Barels palmares bestrijkt inmiddels meerdere kantjes- zijn te vinden in de keuken verderop. Op tafel staat een bokaal met een wielrenner erop, aan de muur hangen aan twee spijkertjes tientallen medailles. Met vooraan die van de wereldkampioenschappen crosstriatlon in Australië van het afgelopen jaar. Want ja, Barel mag zich weer wereldkampioen noemen. In zijn huidige leeftijdscategorie, nuanceert hij de prestatie direct. Die van de 55 tot en met 59-jarigen dus.

GELUID Barel verontschuldigt zich voor het geluid van de koffiemolen; het bezoek krijgt versgemalen koffie voorgeschoteld. De gelijkenis met de atleet die in de beginjaren van de sport regelmatig op televisie te zien was, is nog steeds treffend. Hetzelfde afgetrainde gezicht. Hetzelfde stekeltjeshaar, alleen nu wat grijs aan de zijkanten.

LAATSTE Op het terras achter met uitzicht op een groene weide met geitjes en een idyllisch schuurtje met hooizolder, blikt Barel terug op die begintijd. ,,De sport had toen veel profijt van de dramatiek van minder getrainde sporters. De AVRO zond het op tv uit en had daarbij extra veel aandacht voor de achterhoede. Het werd een prestigestrijd om laatste te worden; zo erg, dat sommige deelnemers zich achter de bosjes verstopten om als laatste binnen te komen. Er was een soort sadisme van 'kijk eens hoe mensen moeten afzien en lijden'. Maar uiteindelijk ging er niemand dood of raakte zwaar gehandicapt, dus die lol was er snel af."

SCHRIK De sport verloor snel het aura van 'heel speciaal' en dat was maar goed ook, zegt Barel. Want er was bij hem wel een drempel om voor de échte grote triatlon te gaan. Na 3,8 kilometer zwemmen en vervolgens 180 kilometer op de fiets, nog een marathon als afsluiter te lopen, dat is wel wat anders dan een studentenwedstrijdje in Amsterdam. Barel kende de beelden van de Amerikaanse Julie Moss die tijdens de bekendste triatlon -de Ironman op Hawaii- kruipend nét voor de finishlijn haar leidende positie verloor. ,,Dat stootte mij af. Ik dacht serieus, ik ga alleen voor de korte afstanden."

CONTRACT Dus toen Barel bij Nike aanklopte voor sponsoring en zij verlangden dat hij voor de hele zou gaan, knikte hij 'ja' maar dacht hij 'nee'. 'Ik begin gewoon met korte afstanden en dan zien we het wel.' Barel hoopte thuis te komen met een paar loopschoenen, maar Nike zag het anders: het werd een tas vol schoenen, een racefiets en een contract met een salaris. Zo kon Barel zich fulltime gaan uitleven op de triatlon en bleek hij een seizoen later ook de hele versie ervan prima te verteren. Nadat hij op zijn eerste lange triatlon in Almere als derde eindigde, behaalde Barel later dat jaar op Hawaii de vierde plek. Toen viel het kwartje. ,,Vierde op de meest prestigieuze triatlon in de wereld! Toen pas ging ik echt in mezelf geloven en wist ik: hier moet ik voor gaan."

In het najaar hoopt Barel weer naar de Amerikaanse eilanden-archipel af te reizen. Voor inmiddels zijn tiende Hawaii Ironman. Net als bij zijn eerste wedstrijd heeft hij weer een fiets in bruikleen. Dit keer niet van zijn zus, maar van zijn sponsor. Een matzwart aerodynamisch racemonster waarvan de schakelgrepen in het ossenkopstuur weggewerkt zijn. Een waar kunstwerk met een prijskaartje van rond de 7000 euro. Een liefhebber zou hem zo in huis ophangen.