• Wendy van Bree Fotografie

Rennen met blind vertrouwen

HEUVELRUG Sporten voor het goede doel wint steeds meer aan populariteit in ons land. Afgelopen zaterdag vond bij Bartiméus in Doorn The Blind Run plaats. Verslaggever Jurgen van Teeffelen rende mee. Als 'blinde'.

Jurgen van Teeffelen

Zelfs in afwezigheid van Johan Derksen kan Wilfred Genee het niet laten om zijn Voetbal Inside-collega even te stangen. ,,Volgend jaar neem ik Derksen mee, dan mag hij de blinddoek om en stuur ik hem op een boom af." Genee staat op een klein podium in de historische moestuin van het Bartiméus-terrein tussen Driebergen en Doorn. De ongeveer 65 duo's die in afwachting zijn van de start van The Blind Run kunnen er wel om lachen. De sfeer is ontspannen, het is duidelijk dat het hier niet om een wedstrijd of de eerste prijs gaat. Er wordt gelopen voor het goede doel: vandaag is dat voor kinderen die blind of slechtziend zijn.

 

In navolging van de Verenigde Staten maakt de collectebus in ons land steeds vaker plaats voor een sportief evenement. Door te wandelen, te fietsen, te hardlopen of te zwemmen halen duizenden Nederlanders jaarlijks miljoenen op voor een goed doel. Er gaat geen weekend voorbij of er is ergens in ons land wel een sponsorloop of -fietstocht. Op de dag van The Blind Run vindt bijvoorbeeld ook de 11 strandentocht plaats: lopen tussen Bloemendaal en Hoek van Holland voor de Hartstichting.

 

ZORRO De doekjes mogen voor de ogen geschoven. Nog snel werp ik een blik op het pad voor me. Heel breed is het hier niet. Aan de linkerkant staan twee groentekassen, die moet ik zien te mijden. En al die lopers voor me, hoe ga ik die dadelijk omzeilen?

Ik trek het zwarte maskertje voor mijn ogen, het is er zo een als die van Zorro maar dan zonder gaatjes voor de ogen. En dat maakt dat het donker is. Pikkedonker. Ik zie helemaal niets.

 

Wilfred Genee hoor ik daarentegen des te beter. Hij telt vanaf vijf af naar nul: we kunnen vertrekken. Mijn huisgenoot B., ook tijdens deze loop mijn partner, trekt me aan mijn linker onderarm. ,,Kom, we gaan lopen." Ik twijfel. Dit is toch wel eng. Het kan niet anders of ik ga nu tegen een andere loper aanbotsen. ,,Gaat goed, hier is genoeg ruimte." Ik hoor gegiechel en gepraat om me heen, het klinkt allemaal heel dichtbij. De kassen, die moet ik nu gepasseerd hebben; daar hoef ik me even geen zorgen over te maken.

 

LOOPBAND Op aanwijzingen van B. probeer ik te visualiseren hoe de route loopt. Dat werkt niet merk ik. Ik 'zie' namelijk een smal en donker pad voor me, met her en der gevaarlijk uitstekende boomwortels op de grond en takken op ooghoogte. Ik word er nerveus van. Ik ga het anders doen: ik beeld me in dat ik op een loopband ren, in het pikkedonker wel te verstaan. Dat werkt beter. Wel lastig dat er af en toe mensen plotseling om me heen gaan staan roepen. En dat de loopband niet altijd even hard en vlak is: soms voel ik bladeren, dan weer stenen, soms ga ik plots omhoog, dan val ik weer in een klein gat. De bochten laat ik me maar insleuren want het is ondoenlijk om te anticiperen op een aanwijzing als ,,er komt zo een flauwe bocht naar rechts".

 

Ik begin me meer op mijn gemak te voelen. We lopen rondjes van één kilometer en na zeven daarvan heb ik aardig in de smiezen waar de scherpe bochten zijn, dat de finish over een bultje gaat en dat ik bij het passeren van het poortje een beetje in elkaar moet duiken. Huisgenoot B. heeft mijn arm losgelaten; we zitten slechts nog met een smal, loszittend bandje om onze polsen aan elkaar. ,,Er is nóg een BN-er," vertelt ze, ,,die van het diner". ,,Herman Koch?", probeer ik. ,,Nee, dat programma op tv waar families die ruzie hebben weer bij elkaar gebracht worden." Ik probeer na te denken maar bots prompt met mijn rechterheup tegen een hard voorwerp aan. ,,Oeps, dat was iets te krap gepasseerd", verontschuldigt B. zich.

 

KAARSRECHT De laatste ronde is ingegaan. We mogen nu wel even wandelen, vinden we. En ik mag mijn blinddoek even afdoen, dan kan ik zien hoe het er hier écht uitziet. Voor ons ligt een breed en kaarsrecht bospad. Het lijkt bijna schoongeveegd, zo vlak is het. We worden gepasseerd door Albert Heemskerk en zijn zwager. Als een van de weinige deelnemers aan The Blind Run heeft Heemskerk zelf een visuele handicap. Hij is gediagnosticeerd met retinitis pigmentosa waardoor hij een blinde vlek in het centrum van zijn ogen heeft. Het weerhoudt hem er niet van om vandaag de meeste rondjes te lopen, veertien in totaal.

Heemskerk wordt op het podium geroepen door Bert van Leeuwen, ambassadeur van Vereniging Bartiméus Sonneheerdt. Ah, dat is de BN-er die B. bedoelde. Hij maakt bekend dat er een bedrag van 22.850 euro is opgehaald. Terwijl ik over mijn pijnlijke heup wrijf, zie ik dat een buitenlamp bij de finish er wat gehavend bij hangt. Het zou zo maar kunnen dat daar een loper tegenaan gebotst is.