• Privebezit Van Blitterswijk

Judoleraar Henk van Blitterswijk zwaait af

AMERONGEN Kinderen met een rugzakje hadden bij Henk van Blitterswijk altijd een streepje voor en de ontwikkeling van de mens ging voor de prestatie. De judoleraar was uniek in zijn soort, maar zwaait nu af.

Jeroen van der Veer

Zijn enorme drive in combinatie met zijn judotalent heeft er voor gezorgd dat Henk van Blitterswijk ruim dertig jaar zijn leerlingen een mooie tijd heeft kunnen geven. Als judoleraar in Amerongen stond het plezier centraal en werkte zijn enthousiasme aanstekelijk. Toch kiest hij er nu voor om op 59-jarige leeftijd te stoppen en daarmee voorkomt hij dat de sleur erin komt. ,,Ik wil dit boek met een glimlach afsluiten en dat is gelukt. De tijd die ik hier heb gehad was schitterend."

 

RESERVEBANK Op jonge leeftijd sloot Van Blitterswijk zich aan bij een voetbalvereniging. Hij kwam namelijk uit een voetbalfamilie en het was een A-B-C'tje dat ook hij achter een bal aan ging rennen. ,,Maar dat was geen succes. Ik heb drie jaar lang op de reservebank gezeten en dat terwijl de trainer altijd beloofde dat ik speelminuten kreeg. Ik zat mijzelf te verpieteren, maar bleef vertrouwen houden."

Het geduld werd niet beloond en hij voelde zich een buitenbeentje. Toen er in zijn woonplaats bij S.V.A een judo-afdeling werd gestart, besloot Van Blitterswijk zich daar aan te sluiten. ,,Dit bleek een gouden greep en het was mij duidelijk dat balsporten niet zo mijn ding waren."

 

TROTS De vereniging in Amerongen was niet aangesloten bij de judobond en daardoor liep Van Blitterswijk tegen een muur aan. Hij kon zichzelf niet verder ontwikkelen. ,,Ik wilde de zwarte band halen, alleen dit was niet mogelijk. Toen heb ik het voortouw genomen en ben ik voor de vereniging dingen gaan regelen. Vanaf dat moment groeide ik in de vereniging."

Zo kwam de huidige inwoner van Maurik in het bestuur en ook voor de groep te staan. ,,In judo had ik wel plezier. Won mijn eerste wedstrijd en kreeg daarbij voor een worp zelfs een prijs omdat hij zo goed was uitgevoerd. Eigenlijk had ik geen idee wat ik deed, maar blijkbaar was het goed. Ik was super trots en na drie jaar op de reservebank wist ik eindelijk hoe het voelde om iets wel te kunnen op sportgebied."

 

GEEN VOORBEREIDING Dat gevoel wilde hij ook kinderen meegeven. Daarom besloot hij judoleraar te worden en daarmee werd gestart in 1990. ,,Vanaf het eerste moment vond ik plezier belangrijk. Leuk dat je prijzen kunt winnen, maar de ontwikkeling van het kind stond centraal. Ook kinderen met een rugzakje. Juist hen, want ik wist door die reservebank dat het niet leuk is als je buitengesloten wordt."

Van Blitterswijk behaalde diverse diploma's om les te geven, maar hield altijd vast aan zijn eigen filosofie. ,,Ik heb nog nooit een les voorbereid. Deed alles op intuitie. Je krijgt twintig van die stuiterballen voor je en dan moet je op ze inspelen. Dat is mij altijd gelukt en daar haalde ik ook mijn plezier uit."

PLEKJE IN HET HART Vooral de kinderen met een rugzakje kregen extra aandacht. Als geen ander wist Van Blitterswijk hoe zij zich voelden en daarom paste hij altijd een trucje toe. ,,Bij judo speel en train je tegen elkaar. De minst goede blijft dan altijd over als je een oneven aantal leerlingen hebt. Als de kids dan hun maatje uitkiezen, nam ik bewust altijd een van de betere apart. Dan waren de koppeltjes al gevormd en bleef er iemand over die daar geen last van had en die kon dan ergens bij een groepje aansluiten."

Uren kan de passievolle judoleraar praten over zijn mooie momenten, maar nieuwe herinneringen gaan er niet komen. Van Blitterswijk besloot dat het goed was en dat hij het tijd vond om te stoppen met les geven. ,,Het is mooi geweest, al heb ik het met veel plezier gedaan. Om te voorkomen dat het ging irriteren wil ik voor dat moment gestopt zijn. Ben nu 59 en wil niet dat de leerlingen mij zien als opa. Bijna 35 jaar heb ik mij ingezet voor de club en het zal altijd een plekje in mijn hart hebben. Nu is het tijd voor verjongen en dat lijkt goed gelukt "

 

ONTWIKKELING Vooral het gegeven dat hij nu meer vrijheid krijgt, maakt de voormalig inwoner van Amerongen blij. ,,Ik was elke dinsdag van huis. Eerst werken, vervolgens daar eerder weg om direct van 16 uur tot 21 uur in de sporthal te zijn. Op het moment dat ik thuis was, kon ik mijn bed in. In al die jaren is er nog nooit een les niet doorgegaan. Ik vond het belangrijk dat die kinderen konden sporten."

Bij een afscheid hoort ook een dankwoord, al is de spontane leraar daar niet zo van. ,,Ik wens de kinderen het beste. Heb hier diverse generaties gehad en ik hoop dat ze mij herinneren als iemand die de ontwikkeling van de mens belangrijker vond dan het metaal dat je kon winnen bij een wedstrijd."