Schreeuwen

Mag ik even zeggen dat mensen op de Lekdijk rijden als gekken? Als ik daar fiets of loop schrik ik me minstens een paar keer een hartverzakking. Als het gaat om automobilisten: vrouw of jongere. Ook als ze makkelijk kunnen uitwijken omdat er geen tegenligger te zien is moeten ze rakelings langs me heen scheuren. Als het gaat om fietsers: mannen in Tour-de-France-pakjes. Ook hier: het liefst zouden ze mijn broekzak in racen.

Wat bezielt die mensen, hebben ze geen ogen?

Naast het bos zijn het de prachtige luchten boven de dijk, het weidse en het mooie landschap van de Amerongse bovenpolder die maken dat ik me hier zo fijn voel. Alleen die dijk, daar komt het slechtste in me naar boven. Want als ik weer eens net niet verongelukt ben, heb ik de neiging om er schreeuwend achteraan te gaan. Ik beheers me natuurlijk, maar graag zou ik even ingrijpen en orde op zaken stellen.

Is naar mensen schreeuwen in Rotterdam dan normaal? Oh ja. Ik zag een keer hoe een buurvrouw van me een man schuin aan de overkant van de straat toeriep dat hij zijn zooi niet op de stoep moest gooien. De man bedacht zich geen seconde, keerde zich om en kwam schreeuwend op haar af. Mijn buurvrouw kon nog net op tijd haar huis in glippen. De man bleef nog even voor haar deur staan schreeuwen en werd er niet koud of warm van dat ik en anderen alles zagen. Zelf schreeuwde ik ook weleens, in geval van engerds of zakkenrollers. In onze binnentuin, waar zo'n driehonderd mensen omheen woonden, gingen mensen 's nachts zitten roepen. Mensen die daar niet tegen konden gingen op hun balkon staan schreeuwen of het wat zachter kon. En op het plein voor de bibliotheek stond eens een boomlange man met veel littekens op zijn gezicht lang en indringend te gillen. Hoewel dat wanhoop was en geen agressie, werd hij toch met veel vertoon door drie politieagenten ingerekend en afgevoerd. Daar begonnen omstanders dan weer van te schreeuwen.

Schreeuwen: in de stad soms onontkoombaar. Hier op de Lekdijk houd ik me in, maar het liefst zou ik mijn mond even goed openzetten als ik weer eens bijna dood ben. Idioten.

Trea van Vliet

treavanvliet@gmail.com

Van Rotterdam naar Amerongen: Trea van Vliet verhuisde onlangs naar dit stukje Nederland en doet in Nieuwsblad De Kaap/Stichtse Courant verslag van deze verandering.