Open deuren

Eerder dit jaar kreeg ik de vraag of ik iets wilde schrijven voor het boekje voor de monumentendag hier. Het moest gaan over hoe Amerongen er over vijftig jaar uit ziet.

Ik zei ja en schreef dat we over vijftig jaar al die ruimte en grote gebouwen hier benutten voor veel meer leuke, mooie en opbouwende dingen. Open dat kasteel, open die herberg, open die Andrieskerk, en dan voor mensen die niet de hele tijd al in kastelen, herbergen en kerken rondlopen. Waarover straks meer.

Nadat ik mijn stukje had ingeleverd kwam de vraag of ik mijn verhaal wilde toelichten tijdens de avond die eraan gewijd zou worden op het Kasteel.

In een panel. Voor een volle zaal mensen.

Ik zei nee (niet mijn ding) maar er volgde een charmeoffensief met mailtjes, appjes en telefoontjes. Mijn verhaal was zo mooi. Zonde als de mensen daar niet meer over konden horen. Zou het een drempel wegnemen als de gespreksleider mij zou bellen? Dat telefoontje kwam en kreeg een vervolg in een prachtige tuin op een warme zomermiddag. Leuke man, leuk gesprek, lang verhaal kort: ik deed mee.

Dus daar zat ik, begin deze maand, in een donkere zaal van dat kasteel. Levensgrote portretten van oude bewoners keken intimiderend op ons neer. Ik had een vriendin meegenomen voor de morele steun, geruststellend had zij gezegd dat als ik een teken gaf, ze me zou komen redden van het podium. Het programma: een praatje, twee (lange) muziekuitvoeringen, een lezing, en dat panelgesprek dus. Een avond waarvan ik me eerlijk gezegd afvraag waarom mensen daar in vredesnaam naartoe zouden willen, maar het zat tot mijn verbazing bomvol. Ik zou, samen met de vrouw die opgegroeid is in het kasteel en een man van de stichting Dorp en Natuur, bevraagd worden. We moesten nonchalant aan een tafel hangen en op elkaar reageren. Alleen was de tafel voor mij veel te hoog om nonchalant aan te kunnen hangen, ik kwam al bijna de kruk niet op geklommen. De microfoonzender kreeg ik niet goed vastgeklikt aan rok en panty en viel steeds op de grond. Verder heb ik geen idee wat ik eigenlijk gezegd heb, in een zucht was dat hele panelgesprek weer voorbij en konden we aan de wijn in de kasteelgang. Ook van de gesprekken die ik daar had, herinner ik me niets.

Eenmaal thuis wist ik vrij zeker dat mijn boodschap niet echt uit de verf was gekomen. Daarom hier nog een keer kort: we hebben nieuwe manieren van doen en leven nodig, maar die vinden we niet omdat we maar doorrazen. Laten wij hier onze ruimte en schoonheid daarom delen met mensen die er tekort aan hebben, opdat we onszelf, elkaar en het leven met nieuwe ogen kunnen gaan bekijken. Dat is nodig, want we maken onszelf, elkaar en de aarde kapot. Dus open dat kasteel, open die herbergen, open die kerk, actie op de velden en in de bossen. Wie de lange versie wil: ik mail 'm graag toe.

Trea van Vliet

Treavanvliet@gmail.com

Van Rotterdam naar Amerongen: Trea van Vliet verhuisde naar dit stukje Nederland en doet hier verslag van deze verandering.