Het gevoel zegt nee

Ik had het kunnen weten toen ik vanochtend de auto wilde starten, maar nee. Mijn verstand vertelde me dat ik het gewoon nog een keer moest proberen. Die belangrijke afspraak in Utrecht moest en zou doorgaan, dus de auto moest niet zo moeilijk doen. Bovendien zat er net een nieuwe APK op, dus geen recht van klagen dacht ik zo. Nog een keer starten dan maar. Hoera! Na een tweede poging was hij aan. Nou, heel even wachten dan terwijl de motor stationair draait en dan gaan. Het leek weer goed te gaan, maar schijn bedriegt.

Terwijl ik op de Langbroekerweg in Doorn stond, merkte ik al dat de auto weer begon te sputteren. Ik voelde al gewoon aankomen dat de auto me in de steek zou gaan laten en inderdaad, nog geen fractie van een seconde later sloeg de motor weer af. Ik kreeg de auto met geen mogelijkheid aan, terwijl het best wel druk was op de weg. Geloof me, dan voel je je best lullig. Ik zag geen andere mogelijkheid dan de auto aan de kant te duwen, terwijl de bestuurders achter mij in een zwierige bocht om me heen reden. Tot zo ver de behulpzame medeweggebruiker. Met de hulp van wat groenwerkers heb ik de auto toch aan de kant gekregen. Hulde voor deze mannen, bedankt!

Wachtend op de ANWB kon ik mezelf wel voor m'n kop slaan. Mijn voorgevoel zei me immers al dat de auto dienst zou weigeren. Het deed me terugdenken aan de cursus Intuïtie bij Anand. Iedereen heeft intuïtie, maar de een luistert er meer naar dan de ander. Het is dan kleine stemmetje in ons, dat voorgevoel. Tijdens de cursus hebben we hier aandachtig bij stilgestaan. Een aanrader voor iedereen die even een momentje van rust zoekt en/of beter wil leren luisteren naar dat kleine stemmetje. Op de dag zelf zei dat stemmetje me trouwens al dat ik gewoon naar huis moest gaan, maar dat kan ook te maken hebben gehad met mijn afkeer voor sneeuw. Dat we een dag later code rood hadden maakte Doorn en omgeving helemaal onbegaanbaar. Maar dat is weer een ander verhaal.

Ondertussen reden de auto's nog snel voorbij terwijl ik gedwongen werd te onthaasten. Met een wachttijd van een uur heb je dat al snel. Dat er geen enkele andere automobilist was die even hielp is helaas iets van deze tijd. Iedereen lijkt maar druk met zichzelf te zijn en heeft geen tijd voor iets 'onverwachts'. Dus stond ik daar, druk te ijsberen en te bellen om de afspraak te verzetten. Om even te laten zien dat ik autoproblemen had, had ik voor de gelegenheid maar de motorkap opengezet. Dat is toch het universele teken van autopech, niet? Na iets van 45 minuten wachten was daar de redding.

De afspraak had ik toch allang gemist en in drie kwartier kan iemand best helemaal rustig worden. De auto werd weer gemaakt en ik kon mijn weg weer vervolgen, het inmiddels rustige Doorn in.

Fijne feestdagen allemaal.

Stephanie van Baggem