Een strafrechtadvocaat vertelt

Ik houd ervan om naar mensen te luisteren die met hart en ziel gaan voor wat ze doen. Die iets neerzetten wat hun eigen ik overstijgt. Daarom ga ik graag naar de lezingen die de bibliotheek hier organiseert, want de Allemanswaard nodigt boeiende mensen uit. Dit keer spreekt strafrechtadvocaat Wim Anker. Misschien ken je hem wel, hij en zijn tweelingbroer zijn weleens in het nieuws. Exact hetzelfde uiterlijk en hetzelfde beroep, alleen dat al is fascinerend.

Het kantoor van de broers staat in Leeuwarden. Op een plek waar het beroerd parkeren is, zei iemand eens. Op gortdroge toon herhaalt Wim Anker hier in de volle zaal zijn reactie van toen: 'Parkeren is geen probleem.' Kleine pauze. '98% van onze cliënten zit vast.' Zijn broer had toegevoegd dat de overige 2% een rijontzegging heeft.

Anker en Anker zijn dus vaak op pad, onderweg naar gevangenissen, politiebureaus en rechtbanken. Ze verdedigen iedereen, want iedereen heeft recht op verdediging. Niet iedereen begrijpt dat. Anker vertelt over de lading bagger die ze naar hun hoofd kregen toen ze Robert M. verdedigden, de kindermisbruiker. Duizenden dreigmails, stenen door de ramen. De ramen werden vervangen maar lagen de volgende ochtend alweer aan diggelen. Toen hebben ze de boel maar dichtgetimmerd met hout en gewacht totdat de storm weer voorbij was.

Decennia terug, toen ze Ferde E. verdedigden, de ontvoerder en moordenaar van Gerrit Jan Heijn, ging het anders: twee brieven en een ansichtkaart kregen ze. E-mail heeft niet de temperende werking van met de hand een brief moeten schrijven. Wim Anker heeft er weleens last van, van al die rauwe ellende die per e-mail binnenstroomt, vertelt hij ons. Hij moet zich dan laten opbeuren door zijn broer, die heel anders in elkaar steekt dan hij. Het is hem zelf ook een raadsel: allebei uit hetzelfde ei en dan zo verschillend van aard. Zijn broer heeft hem moeten leren zijn werk wat lichter te bezien. Zijn successen te vieren. Rust te nemen. Los te laten.

Gaandeweg de avond raak ik onder de indruk van hoe deze man hier bezig is om begrip te kweken voor zijn vak. Hoe consciëntieus hij dat vak uitoefent, hoe diep zijn drive zit om verdachten bij te staan. Iedereen kan ineens een verdachte zijn, ook jij en ik. Dat ze iedereen verdedigen betekent trouwens niet dat ze loopjongens zijn van de slechteriken. Want zij houden zelf de regie, altijd. Dus ja, een Willem Holleeder, hij zou hem verdedigen, maar hij schat in dat die samenwerking snel ten einde zou zijn gezien diens neiging om alles te willen bepalen. Na de pauze mag de zaal vragen stellen. Een volle zaal, dus veel vragen. Ik vind het bijna jammer, want deze man is in zijn eentje boeiender dan alle vragen die wij hier samen voor hem hebben.

Trea van Vliet

treavanvliet@gmail.com

Van Rotterdam naar Amerongen: Trea van Vliet verhuisde onlangs naar dit stukje Nederland en doet in columns verslag van deze verandering.