De zweetvoetenman

Een zzp'er heeft soms een werkplek buiten de deur nodig. Je wilt niet iedereen in je huis hebben, ik niet in elk geval.

Als ik moet overleggen over m'n werk, doe ik dat het liefst buiten de deur, op een rustige plek die goed bereikbaar is. En waar de koffie lekker is.

In Rotterdam had ik volop keus als het ging om zulke uitwijkplekken; daar kun je 's ochtends om zeven uur al in grand cafés terecht. Ook zonder afspraak deed ik dat weleens: in weken dat ik eigenlijk alleen maar thuis hoefde te schrijven, ging ik's ochtends vroeg te voet de stad in. Liefst naar Dudok. Vanaf halfnegen 's ochtends was het me daar al te druk, maar vóór die tijd was het er heerlijk: rustige sfeer, klassieke muziek, goede koffie en niet te veel klanten. Als ik het nieuws en de cafeïne tot me had genomen, wandelde ik weer naar huis waar ik dan, nog steeds vroeg, aan het werk ging.

Zo'n plek is hier niet, dus dat ochtendritueel is vervallen.

Wel heb ik hier een fijne afspreekplek gevonden, ik sleep er de hele wereld mee naartoe. Zo zat ik er van de week een keer met een opdrachtgever aan het einde van de middag. Ik interviewde voor hem politiemensen met posttraumatisch stresssyndroom en we namen alle teksten nog een keertje door. Sommige zinnen moesten eruit, anderen moesten wat minder aanstootgevend, er moest nog een titel komen; de puntjes op de i zeg maar.

Rond etenstijd waren we klaar, en aangezien mijn favoriete afspreekplek niet alleen goede koffie heeft maar ook heerlijke pizza's, bleven we hangen. Het was zo'n laatste zomerse dag nadat er al een paar herfstige weken waren geweest. Je komt hier zeker vaker, vroeg hij toen alweer een personeelslid me begroette met 'hee ben je er alweer?'.

Ja, ik kom hier zo vaak dat ik zelfs een berichtje krijg van de kokkin als ze weer een nieuwe taart of een nieuwe soep heeft gemaakt. Altijd vers, altijd lekker. En het is er ook gezellig, er gebeurt meer dan eten en drinken. Je kunt er je kleren ruilen, leren schilderen, blotevoetenwandelingen starten, yogales nemen, muzikanten horen, kookboeken kopen. Niet de hele tijd (kookboeken kopen wel), maar er gebeurt van alles, en dat vind ik leuk.

Er mist nog één klein dingetje: een aanschuiftafel, of een leestafel. Van de zomer hoorde ik er twee mannen praten die er net als ik ook vaak zijn, ze vonden het jammer dat er niet zo'n aanschuiftafel was. Omdat je dan makkelijker aan de praat raakt met onbekenden. Een paar kranten erop en klaar.

Aan een Rotterdamse leestafel heb ik trouwens eens de zweetvoetenman leren kennen, een man die in winkels, cafés en bibliotheken zijn schoenen uitdeed en dan door de politie opgepakt werd omdat zijn voeten zo stonken. Het is echt waar, google hem maar.

Ik denk niet dat we zoiets hier snel zullen aantreffen.

Trea van Vliet

treavanvliet@gmail.com

Van Rotterdam naar Amerongen: Trea van Vliet verhuisde naar dit stukje Nederland en doet hier verslag van deze verandering.