'De' senior is niet eenzaam

Wetenschappelijk onderzoek heeft het nu aangetoond: 'De' senior is niet eenzaam. Althans: 93% van de senioren vindt zichzelf niet eenzaam, ook al is zij of hij in veel gevallen alleen. 'Alleen overgebleven' zeggen velen dan, want ze kijken vaak terug op een lang leven met een partner.

Hetzelfde onderzoek heeft zich uitgestrekt over volwassen Nederlanders tussen de 35 en 65 jaar. Hier noemt 95% van deze groep zichzelf niet eenzaam, en er is geen verschil tussen alleenstaanden en samenwonenden.

Conclusies: 7% procent van de senioren en 5 % van de jongere volwassenen schaart zichzelf dus wél onder de categorie 'eenzaam'. Qua percentage valt het allemaal wel mee, maar in de realiteit van de aantallen mensen is het natuurlijk heel wat.

Eenzamen vind je dus overal, jong en alleenstaand, jong en samenwonend, oud en alleen, oud en samenwonend. Het verschil zit hem vooral in het aantal alleenstaanden, dat groeit met het ouder worden. Wie alleen komt te staan moet een fase van incasseren en passeren van verlies en verdriet door. Gelukkig tonen mensen zich over het algemeen redelijk weerbaar. Wie zich, jong of oud, na enige tijd weer weet op te richten en in balans te komen met zichzelf en zijn of haar omgeving, die trekt zichzelf aan de eigen haren weer omhoog en die verdwijnt weer uit de categorie 'eenzamen'. Wie dat, door welke omstandigheden dan ook, niet lukt, loopt de kans steeds verder weg te zinken in de put van de eenzaamheid. Het is mooi dat er zoveel initiatieven zijn die proberen de doelgroep 'eenzamen' te bereiken en hen een handreiking doen om betrokken te blijven in de maatschappij. De kerken hebben zich vanouds bekommerd om wie eenzaam is, en de ouderenorganisaties spannen zich op dat vlak ook in. Maar mensen die zich eenzaam voelen, willen zich nog niet eenzaam noemen, laat staan dat ze - anders dan tegenover huisartsen en anonieme onderzoekers misschien - willen bekennen dat de eenzaamheid hen zwaar valt. En de drempel zelf slechten zal voor velen bijkans onmogelijk lijken. Alle pogingen daar iets aan te doen verdienen dus sympathie en steun.

Maar het vooroordeel dat eenzaamheid vooral onder senioren gezocht moet worden is dus zo goed als onterecht. 'De' senior is niet automatisch eenzaam. Ook de alleenstaande senior is dat niet, behalve als hij of zij net in de passage van afscheid nemen van een geliefde partner zit.

Het drukt ons wel met de neus op een ander pijnlijk feit: 5% van alle volwassenen is wél eenzaam. Daarom moeten we met elkaar het verenigingsleven, inclusief buurtschappen etc, koesteren. Daar vormen mensen onbezoldigd vaak een kring van warmte en betrokkenheid op elkaar. Wie samen zingt, samen loopt, samen flora of fauna beziet, samen zwemt of samen schaatst, die maakt onderdeel uit van een gemeenschap waar je iets voor elkaar betekent, ook als je dat zelf niet altijd herkent of onderkent. De senioren van nu zijn groot geworden met een actief verenigingsleven. Voor hen geldt: gewoon doorgaan met een activiteit in de kring buitenshuis.

Marjolein Copier

Bestuurslid Seniorenplatform

0343-442804