Culinair

Hoe zit het met de culinaire aspiraties van onze Heuvelrug-gemeente? Stellen die wat voor? Zijn ze er überhaupt? Of draait het hier vooral om de natuur en de natuur-toeristen? En staat het inwendige mens-toerisme nog in de kinderschoenen. Ik stelde mezelf die vraag na een culinair avondje ergens buiten de Heuvelrug.

Een paar jaar geleden nog was er Heuvelrug-culinair, maar dat is inmiddels afgeschaft. Gebrek aan belangstelling? Het zou kunnen. Nu zie je hier en daar wat restaurants, af en toe verdwijnt er een, komt er een bij of wijzigt van eigenaar. Heel gewoon dus en zeker geen signaal dat we ons culinair aan het ontwikkelen zijn. Of toch wel? Parc Broekhuizen en restaurant Bentinck bij kasteel Amerongen zijn er bij gekomen. En La Provence in Driebergen, zo lees ik, staat op de 72e plaats in de restaurant gids 'Lekker'. En dan, een unicum: de Leersumse dorpssoep is genomineerd voor een landelijke prijs, als de 'Smaakmaker van het jaar 2017'! Wellicht toch signalen dat er wat broeit. De eerste Michelinster in onze gemeente is misschien dichterbij dan we denken.

Hoe we dit kunnen stimuleren? Ik las dat Stichting Green Race sportevenementen organiseert waarbij 1/4 van het inschrijfgeld naar de natuur gaat. Iets vergelijkbaars moet toch ook met restaurants kunnen? Organiseer culinaire evenementen, braderieën, proeverijen en bestem een deel van de opbrengst voor de promotie en ontwikkeling van culinair hoogwaardige etablissementen.

En als we dan toch bezig zijn: zorg dat de restaurants aantrekkelijke en bij onze steek passende thema's hebben. Wat dacht u van een een duurzaamheidsrestaurant of, in analogie met de duurzame huizenroute, een duurzame restaurants-route? Of doe iets met het thema 'wild'. Ook dat is een groeimarkt die hier in de streek steeds diverser zal worden. Met al die ecoducten is het immers een kwestie van tijd voordat we hier edelherten, wolven en lynxen aan het menu toe kunnen voegen.

Op de langere termijn is zelfs elandbiefstuk niet ondenkbaar. En met al die restaurants zal het hier ook alleen nog maar leuker worden. Dikkere mensen zijn immers, zo is wetenschappelijk bewezen, gemiddeld genomen vrolijker dan dunne mensen.

En ook de bediening in dergelijke restaurants lijkt vrolijker, vanwege de passie waarmee de gerechten en dranken bereid en geserveerd worden. Zo werd de wijn tijdens mijn hiervoor genoemde culinaire avondje geschonken door een sommelier (moeilijk woord voor wijnober) die met zoveel vreugde en zo'n extreem lachend gezicht wijnen serveerde dat zelfs de meest chagrijnige persoon vrolijk zou zijn geworden. Zijn verhalen over zijn wijnreizen, onverwachte ontdekkingen en het genot van het proeven waren bijna onaards. Zelden heb ik iemand zo gepassioneerd horen praten. Ik was bijna teleurgesteld dat ik geen sommelier was geworden ...

Adriaan Boland