Column: Burgemeester

Ahmed Aboutaleb is nog steeds mijn burgemeester, ook al woon ik nu hier.

Ik moest hem eens portretteren voor een blad. De opdracht was om de spirituele kant van deze Rotterdamse burgemeester te laten zien, en daartoe mocht ik hem een aantal weken schaduwen. Aboutaleb waarschuwde dan de aanwezigen dat er een verslaggeefster was die bekeek of hij spiritueel was en dat hij daardoor misschien wat zweveriger leek dan normaal.

In de pauze van één zo'n bijeenkomst kwam er een oude Rotterdammer op me af die graag wilde weten wat spiritueel inhoudt. Ik antwoordde maar dat ik schreef over hoe Aboutaleb kijkt naar het leven in het algemeen en naar zijn eigen leven in het bijzonder. De volgende vraag van de man was waar hij kon regelen dat ik hem ook een tijdje zou volgen; hij zou mij graag vertellen hoe hij dacht over het leven en zijn leven.

Tijdens het interview dat ik na deze weken met Aboutaleb had, gebeurde er iets. Ik vroeg hoe het is om de eerste Marokkaanse burgemeester van het land te zijn. Zijn antwoord was welbespraakt als altijd, maar koud en scherp als een ijspegel. Zijn woordvoerder schrok ervan, net als ik. Maak ik u boos, vroeg ik, en Aboutaleb liet zijn grootsheid zien door meteen de pijn onder die woede te laten zien. De pijn van altijd maar beoordeeld worden op waar je wieg heeft gestaan, om altijd maar je loyaliteit te moeten bewijzen. En of ik wel wist dat oud-minister Hans Dijkstal, in Egypte geboren, zo'n vraag nooit krijgt. Ik wist dat niet. De sfeer ontdooide gelukkig en we maakten het gesprek af.

Nadat het portret klaar was, schreef ik hem een briefje dat ik thuis pas echt had begrepen dat wat voor mij een onschuldige en oprechte vraag was, voor hem een impliciete boodschap was dat er een standaard bestaat waar hij van afwijkt, wat hij ook doet. En dat ik hoopte dat mijn stuk over hem zou bijdragen aan het opheffen van zulke standaarden.

Ik kreeg een zeer persoonlijk briefje van hem terug, over je pijn laten zien, je kwetsbaar opstellen, over sensitief en sterk tegelijk zijn.

Ik pak het stuk dat ik destijds schreef er nog eens bij. Ik had hem gevraagd om een citaat dat laat zien waar het leven volgens hem over gaat.

Hij gaf een vers uit de koran: ,,Ik heb jullie gemaakt tot volkeren en stammen opdat jullie met elkaar kennismaken." Het zijn de verschillen die het ons mogelijk maken elkaar te kennen. Om onszelf, elkaar en het leven beter te doorgronden.

Ja, ik kan er niets aan doen, hij blijft mijn burgemeester.

Trea van Vliet

treavanvliet@gmail.com

Van Rotterdam naar Amerongen: Trea van Vliet verhuisde onlangs naar dit stukje Nederland en doet in columns verslag van deze verandering.