Bullshit-bingo

Milieu en duurzaamheid: twee niet meer weg te denken items uit ons dagelijks leven. Overal kom je ze tegen, het infiltreert in onze samenleving, in onze gedachten. En dat is goed. Hoe groter de wereldbevolking, hoe belangrijker het wordt. Wanneer we er niets mee doen gaan we zeker naar de haaien. De gemeente die een bijeenkomst over zonnepanelen organiseert, de openbare verlichting die een tandje lager wordt gezet. Prima al die aandacht!

Maar soms, soms wordt het me teveel. Wanneer oprechte aandacht overgaat in nep-aandacht en zorg voor het mileu vooral een commercieel argument wordt en mensen en bedrijven door gaan slaan. En daar zijn steeds meer voorbeelden van....

Ik lees over huizenbouw voor Huis te Maarn: het gaat over de presentatie van de toekomstplannen voor het landgoed: in de kern komt het er op neer dat men huizen wil gaan bouwen. En dat begrijp ik want dat levert natuurlijk harde euro's op. Maar nee, daar rept het artikel nauwelijks over. Ik lees over kostendragers en economische dragers, natuurbewustzijn, maatschappelijke samenwerking, duurzame instandhouding, een duidelijke toekomstvisie en het gaat niet om gewone huizen maar om huizen voor een 'natuurminnende' doelgroep (ik neem aan dat hiermee de zeer vermogenden bedoeld worden die in staat is een huis op zo'n plek te kopen of ben ik te negatief en betreft het hier toch sociale woningbouw?). De lege begrippen vliegen je om de oren....

Twee bladzijden verder: een artikel over Stationsgebied Driebergen-Zeist. Daar gaat het gebeuren! Er wordt een omslag gemaakt van een lineaire naar een circulaire economie. En dat is niet alleen het milieumodel maar ook het businessmodel! Het artikel spreekt verder over social return on investment, een behapbare focus en cirkelregio's, wat dat ook moge zijn. De geïnterviewde vindt het een hele uitdaging om de verandering voor elkaar te krijgen. En da's nogal wiedes! Want zie eerst maar eens duidelijk te krijgen wat met al die woorden wordt bedoeld. Dat alleen al is een megaklus!

En ik moet denken aan een spelletje dat ik ooit met collega's deed: bullshit-bingo. Een spelletje waarmee je geleuter in vergaderingen of bijeenkomsten probeerde tegen te gaan doordat je, wanneer er bepaalde nietszeggende, lege modewoorden gebruikt werden, 'bullshit' mocht roepen.

Het toenemend gebruik van bullshit-termen in relatie tot milieu en duurzaamheid is niet geheel zonder risico. Het leidt namelijk af van waar het werkelijk om gaat, sterker nog: het werkt afstotend. Met als ultieme consequentie dat mensen een negatief gevoel ten aanzien van milieu en duurzaamheid ontwikkelen. Het ultieme voorbeeld hiervan kennen we allemaal: Donald Trump! Ik moet er toch niet aan denken dat zijn houding en kijk op milieu en duurzaamheid zich als een olievlek over onze aardkloot verspreiden....

Adriaan Boland